پردهٔ بکارت شامل پوست نازکی‌ست که ورودی فرج را به صورت ناقص می‌پوشاند. فرج جنین در مراحل اولیه رشد کاملاً بسته‌است و به مرور لایه‌های پوستی به صورت ناقص از هم جدا می‌شوند و پردهٔ بکارت را تشکیل می‌دهند. این عضو شکل ثابتی ندارد و در بسیاری از زنان از ابتدا وجود ندارد. با اولین نزدیکی این پرده پاره می‌شود و بدلیل پاره شدن مویرگ‌های روی آن خونریزی صورت می‌گیرد. که با درد همراه است. البته میزان این درد بسته به نوع پرده و سن زن متفاوت است.

عده‌ای پردهٔ بکارت را عضوی در حال تحلیل رفتن می‌دانند که شاید تا پنجاه هزار سال دیگر اثری از وجودش نباشد. وجود عضو مشابهی در جانوران می‌تواند گواه این موضوع باشد. در برخی جانواران مثل سگ و الاغ، مهبل حیوان ماده عضوی دارد که برای حفظ منی در هنگام جفت‌گیری مهبل را "قفل" می‌کند. به نظر می‌رسد که پردهٔ بکارت نمونهٔ تحلیل‌رفتهٔ این عضو در انسان باشد. از آن‌جائی که سیر فَرگَشتی (تکاملی) موجودات به نفع بقا و تکثر جهت می‌گیرد و از بین رفتن این عضو، بخت زاد و ولد را- درگونه‌های تکامل یافته تری مثل میمون و انسان- بیشتر می‌کند احتمال درست بودن این فرض زیاد می‌شود.